Zaterdag 21 maart 2015 - 14:00 uur

Filmhuis De Spiegel, Heerlen

Het Grote Gluckauf Jongerendebat

Op 21 maart organiseerde M2015 in samenwerking met Filmhuis de Spiegel en SCHUNCK* een debat voor jongeren naar aanleiding van de film Gluckauf. Journalist/schrijver én Limburgse Amsterdammer Leon Verdonschot leidde het debat. Regisseur Remy van Heugten was aanwezig en discussieerde mee.

Gluckauf is gebaseerd op waargebeurde Limburgse verhalen. De film ontvangt lovende recensies en reacties maar roept ook kritiek en soms zelfs boosheid op. Mensen herkennen zich niet in het beeld die Van Heugten van de streek neerzet. Aan de andere kant is er ook veel trots, met name onder jongeren die zich door de film juist gezien en gekend voelen.

Gluckauf vraagt daarom om een gesprek over de stand van zaken van de regio door de ogen van de jongeren. In hoeverre herken jij je in het beeld dat in de film wordt neergezet? Hoe zie jij je toekomst voor je? Wat zijn je dromen? Wat zijn je angsten? Blijf je of ga je weg?

Ruim 50 jongeren debatteerden openhartig en eerlijk over leven in Limburg en hoe ze hun toekomst hier zien.

Stadsdichteres Michelle Bracke schreef er ter plekke een treffend gedicht over:

 
NAZATEN VAN HET BELOOFDE LAND

wij, nazaten van het beloofde land
onontkoombaar lijkt voor ons het 
huldigen van wat aan ons voorafging
het knielen voor wat we nooit geweest 
zijn, waar we nooit waren 
maar we moeten hooghouden wat
gezonken is, ontharden wat versteend 
en hervinden wat verloren is

in een wereld wiens schwung is ontwricht
van de sokkel geslagen likken we braaf 
de littekens van ons verleden
zo ketent zich iets langzaam om onze polsen 
kostbaar en benauwend tegelijk is het 
alsmaar omslaan van de zwarte bladzijden 
de gele randen van het verleden die ze 
volhardend vergouden want het is daar
waar het beloofde land nog bruist
als een rijpe vulkaan 
raak het aan en het springt hoog uit zijn kloof 
omhoog en wij, nazaten van het beloofde land
wegen onze opties af: we rennen, we blijven
en eten van de resten in een verlaten tempel
of we loven de zwarte glorie die ons 
baarde en rijpen als prille eieren 
voort onder haar vleugels

het raam naar buiten lijkt groter dan vroeger
hoog en mintblauw hangt het wolkendek 
als een kalme oceaan boven de regio 
daaronder een volk in dubio – wij 
een beetje ten vondeling gelegd 
op een verlaten dansvloer